وبگردي 20:30،از این فیلتر شکن ها که وارد دنیای انسان ها شده اند می توان به تعصب غیر صحیح، تقلید کور کورانه، پیروی کردن از اکثریت، مد گرایی، پیروی کردن از عادات زشت اجتماعی و غیره اشاره نمود .
وقتی انسان مرتکب گناه می شود به مرور و تکرار گناه ها خودش را از خدا دورتر می کند و کم کم گناهان فیلترهایی می شوند که مانع ارتباط انسان با خدای خودش می گردند در این نوشته قصد داریم فیلتر شکن هایی رو معرفی کنیم که با استفاده از انها هیچ فیلتری نمی تواند مانع شما شود.
1- نماز: بهترین فیلتر شکن دنیا که خود خدا هم زیر این فیلتر شکن را امضا و مهر کرده خصوصیت مهم این فیلتر شکن این است که مانع می شود انسان با گناه کردن فیلترهایی رو بین خودش و خداش ایجاد کند ... اگه باور ندارید این آیه رو بخوانید " ان الصلاه تنهی عن فحشا و المنکر عنکبوت/44

2- قرآن : لنگه نداره همه کسانی که متخصص هستند از این فیلتر شکن بی بدیل استفاده می کنند و جلوی کلام خدای تبارک و تعالی زانو می زنند برای استفاده از این فیلتر شکن آن را بخوانید و بفهمید و به آن عمل کنید.

قدم قدم در عبور از فتنه ها با گامهای روشن بصیرت و ایمان پیش

می رفتیم و چشم هامان خط انگشت رهبری را صبورانه دنبال می

نمود....

من عااااااشق رأی مردم هستم !

باتو - اولین باری که برای کسب رای مردم کاندید شدم، برمیگرده به ۱۱ سالگی. اون روزی که در برای تعیین کاپیتان تیم فوتبال کوچه مون، رای گیری کردیم. اون روز از نظر مهارت های فنی فوتبال افراد خیلی بهتری در کوچه داشتیم، ولی من رای آوردم. چرا؟

چون برای کسب رای، پرچم خوشگلی را برای تیم فوتبال کوچه به تعداد بچه های قد و نیم قد همسایه، طراحی و آماده کرده بودم و البته به همراه یک شیپور دستی کوچولو. اون روز من در اولین رای گیری عمرم، اولین جایی که رای داشتم، کاندید شدم، رای دادم و برنده شدم. اون روز هدف من از طراحی پرچم و ساخت شیپور فقط و فقط کسب رای بود و بس. من برای بچه های ۵ – ۶ ساله‌ی کوچه که حق رای داشتن، این پرچم ها رو تهیه کردم، از داداش کوچیکم هم برای تبلیغات و جلب توجه بچه های کوچیک تر که چیزی از فوتبال نمی دونستن استفاده کردم. اون روز فهمیدم که باید از آدم هایی که چیزی از تخصص کار کاپیتانی نمی دانند (ولی حق رأی دارند)، استفاده کنم و توجه شان را به خود جلب کنم.

دومین باری که برای کسب رأی مردم کاندید شدم، برمیگرده به ۱۲ سالگی. اون روزی که برای تعیین مبصر کلاس رای گیری کردیم. من واقعا توانایی مبصر شدن را نداشتم. اونقدر بچه های مسن و هیکلی و بی ادب و با فرهنگ های زیر صفر در کلاس وجود داشت که یک بچه مودب و نحیف و بی سر زبونی مثل من واقعا نمی تونست کلاس رو اداره کنه. تجربه مبصر بودنم در سال های قبل تجربه‌ی خوبی نبود.

من نمی خواستم مبصر شوم چون خودم و توانایی هام رو می‌شناختم ولی معلم پرورشی به زور من رو راضی کرد و اسم من رو به عنوان کاندید نوشت و با تعریف از ادب و نظم و درس خواندن من باعث شد رای اکثریت رو کسب کنم. اون روز من دوباره تجربه تلخ مبصر شدن را درک کردم. اون روز فهمیدم که داشتن رابطه با صاحب قدرت چقدر در کسب رای مردم (با وجود عدم توانایی) موثره.

سومین باری که برای کسب رأی مردم کاندید شدم، برمیگرده به ۱۶ سالگی. اون روزی که برای تعیین شورای دبیرستان رای گیری کردیم. اون روز من یکه تاز مدرسه بودم. شاگرد اول بی رقیب مدرسه. هم مدیر مدرسه -که این روزها به صورت اتفاقی همسایه ماست- و هم معلم های مدرسه -که باز هم به طور اتفاقی یکی شون هم محله‌ی ماست-، دائما چوب خصلت های مثبت محمد نصرتی رو بر سر سایر بچه ها می‌زدند. اون روز من واقعا دوست داشتم کاندید شوم و رای بیاورم. اما می‌دانستم که دشمن دارم. عده‌ای ‌بودند که واقعا دشمن من بودند و دائما درگیری داشتیم.

خلاصه کاندید شدم و سخنرانی هم کردم. رای آوردن من دور از انتظار نبود چون حمایت قاطع مدیر و معلم ها را داشتم و خیلی از بچه ها به من علاقه داشتند. انتخابات اون روز مدرسه تا حدود زیادی رنگ و بوی سیاسی هم داشت و واقعا طیفی که طرفدار رئیس جمهور وقت(خاتمی) بودند و دائما سخنان دکتر شریعتی را بر در و دیوار می‌نوشتند رقیب طیفی بودند که من هم عضو آن بودم.

انتظار خودم این بود که نفر اول باشم ولی متاسفانه به دلیل ضعف در صحبت کردن و ضعف در ارتباط گیری، با اختلاف بسیار کم نفر پنجم شدم. بعد از چند روز متوجه شدم که من نفر ششم شدم! ولی نفر پنجم به دلیلی(!) توسط تیم رای گیری مدرسه حذف شده است و من به جای او وارد شورا شدم.

من آن روز به اون بنده خدایی که رد صلاحیت شده بود هیچی نگفتم تا جنجال ایجاد نشود ولی خود واقف بودم که او پسر بدی نیست و اتفاقا مانع یک دست شدن ترکیب شورای مدرسه می‌شود. اما سکوت کردم چون لذت کسب قدرت و شیرینی عضو شورا شدن برای من بیشتر از وجدان درد بود.

انتخابات مجلس شواری اسلامی / کاندیداتوری

بگذریم

روز جمعه‌ی گذشته ثبت نام داوطبان کاندیداتوری مجلس شورای اسلامی به پایان رسید. و کم کم باید شاهد حضور این عزیزان در مجالس ختم، عروسی، همایش ها، دانشگاه ها و خلاصه همه جا باشیم. کت و شلوارپوشانی که به صف در مجالس ختم شرکت می‌کنند و قاری قرآن با ورود آنها به مجلس؛ قرائت قرآن را قطع کرده و ورود آنها را خوش آمد می‌گوید.

عده‌ای ‌که انقلاب و اسلام را در خطر دیده و وظیفه‌ی خود می دانند تا وارد گود شوند. عده‌ای ‌که این روزها هر روز  موهای خود را اصلاح و ریش‌های خود را مرتب می‌کنند. عده‌ای ‌که این روزها با افراد معروف و معتبر شهر و شهرستان وارد گفتگو می‌شوند.

عده‌ای ‌که این روزها با صاحبان کارخانه ها، صنایع، پاساژها، بازاریان و صاحبان قدرت اقتصادی شهر و شهرستان پیرامون وظیفه‌ی دینی خود به صحبت می‌پردازند.

عده‌ای ‌که این روزها عاشق روحانیت می‌شوند و سرامام جمعه را با وقت ملاقات‌های خود شلوغ می‌کنند. روحانیون صاحب نفوذ شهرستان ها این روزها از دست این عده خواب ندارند و تا پاسی از نیمه شب باید به گفتگو با این عزیزان بپردازند.

عده‌ای ‌که ناگهان به یاد زبان مادری خود می‌افتند و با لهجه غلییییییظ با هم ولایتی های خود صحبت می‌کنند.

عده‌ای ‌که یا جانباز هستند یا خانواده جانباز یا خانواده شهید، خلاصه یه جوری با دفاع مقدس و شهدا مأنوس هستند و دست جانبازان را این روزها بوسه باران می‌کنند. عده‌ای ‌که از خاطرات جبهه‌ی خود می‌گویند و دائما بر مزار شهدای گمنام و نشان دار شهر و شهرستان فاتحه قرائت می‌کنند.

عده‌ای ‌که در جمع دانشجویان روشنفکر می‌شوند و در جمع مردم دهاتی، در جمع روحانیون عاشق دین می شوند و در جمع سرمایه داران، اقتصاددان.

عده‌ای که ناگهان بسیار توانمند و صاحب ایده و نظر می شوند.

انتخابات مجلس شواری اسلامی / کاندیداتوری

بگذریم

چیزی که از کاندیداتوری در ذهن من مانده، چیزهای خوبی نیست. چه آنوقت که خود کاندید شدم و چه آنوقت که اوضاع و احوال کاندیداهای مختلف را دیدم. تصور کنید کسی مثل من که برای کسب رأی کاپیتانی یک تیم کوچیک فوتبال (با وجود آگاهی از عدم توانایی)، اونجور عملیات روانی انجام میده؛ برای ورود به مجلس، دست به چه کارها که نمی زنه!

کاندیداتوری برای خدمت به مردم و اسلام، امر مقدسی که اگر بتوانیم آن را از دام شیطان و منافع شخصی و حزبی رها کنیم، برای دو دنیای‌مان بس است. اما حقیقتا سخت است. تجربه‌های کوچک به من اثبات کرد که رهایی از این دام کار هر کسی نیست.

خدا کند کسانی وارد این میدان شوند که با قدرت ایمان و ولایت مداری؛ پشت شیطان را به خاک بمالند.

درخواست اوباما از ایران، مبنی بر پس دادن هواپیمای جاسوسی! ...

آخر خنده... از دست ندید!!!!

نظر یکی از دوستان :

توپ ما اگه می افتاد تو خونتون ، پاره پورش بعد پرتش می کردی ،
حالا پرو پروووو پرو هواپیمای جاسوسیت رو گرفیتم می گی پس بده ؟؟؟
چشم صبر کن سری صدتایی مهندسی معکوسش تموم شه بعد اینکه به سوریه ونزوئلا کوبا روسیه چین حزب الله... فروختیم یکی هم با اشانتیون بهتون بر می گردونیم :)))
_____

تازه شانس اوردیم جز کشورهای قانون کپی رایت نیستیم و

 مناجات در وصيت نامه شهدا

1- شهيد معلم مهدي رجب بيگي؛ متولد سال 1336:

«خدايا پرواز را به ما بياموز تا مرغ دست آموز نشويم و از نور خويش آتش در ما بيفروز تا در سرماي بي‌خبري نمانيم. خون شهيدان را در تن ما جاري گردان تا به ماندن خو نکنيم و دست آن شهيدان را بر پيکرمان آويز تا مشت خونينشان را برافراشته داريم. خدايا چشمي عطا کن تا براي تو بگريد، دستي عطا کن تا داماني جز تو نگيرد، پايي عطا کن که جز راه تو نرود و جاني عطا کن  که براي تو برود.»

2- شهيد دکتر مصطفي چمران متولد سال 1311محل تولد تهران محل شهادت دهلاويه سال‌1360:

«بگذاريد بند بندم از هم بگسلد، هستيم در آتش درد بسوزد و خاکسترم به باد سپرده شود، باز هم صبر مي‌کنم و خداي بزرگ خود راعاشقانه مي‌پرستم. آرزو داشتم که شمع باشم، سر تا پا بسوزم و ظلمت را مجبور به فرار کنم. به کفر و طمع اجازه ندهم بر دنيا تسلط يابد.»

3- شهيد مجتبي رسول زاده، محل تولد: تهران، مکان شهادت: خرمشهر به سال 1361:

«خدايا اگر مي‌داني که عاشقت شده‌ام، مرا به سوي خود فراخوان والا مرا رشد بده و توفيق تکامل الي‌الله نصيبم کن تا لايق شهادت گردم.»

ادامه دارد ....

4- شهيد صفرعلي خاجوي، محل شهادت: شلمچه به سال 1365:

«اي خدا اگر مرا به جرمم مواخذه کني، تو را به عفوت بازخواست مي‌کنم و اگر مرا به آتش دوزخ ببري، اهل دوزخ را آگاه خواهم کرد که تو را دوست دارم.»

5- شهيد مجيد پورکرمان محل تولد: تهران، محل شهادت: خرمشهر به سال 1361:

«من هيچ‌شاخه سبزي ندارم تا با خود به سراي ديگر ببرم، اما اميد دارم که اين شاخه‌هاي خشک شده در اين لحظات پرثمر و پرنعمت جان بگيرند و سبز شوند.»

6- شهيد حسن رئوفي فريماني، متولد سال 1344 در تهران، محل شهادت پنجوين به سال 1362:

«خدايا کمکم کن تا پايم نلرزد و هدايت کن گلوله‌هاي آتشين مرا تا بر سينه دشمنانت فرود آيند و هنگامي که صلاح تو در آن بود که جان ناقابل اين حقير تقديم گردد، مهدي (عج) را بر بلينم فرست که سخت محتاج اهل بيت هستم. خداوندا درد تير و ترکش و خمپاره را تحمل خواهم کرد، اما اندوه خميني را هرگز.»

7- شهيد حسين يحيايي محل تولد تهران به سال 1344، محل شهادت شلمچه به سال 1365:

«اي خدا، اين دلم، جانم، روحم فقط تو را مي‌خواهد. ديگر طاقت ماندن در ميان دنيا و دنيائيان را ندارد و مي‌خواهد از وادي پر از گناه و وادي ساده کوچ کند و در وادي عشق و صفاي روحاني فرود آيد. اي انسان‌ها روح روح را الهي کنيد، از مسير دنيا طلبي خارج و در مسير رضاي خدا وارد شويد و رضاي خدا بطلبيد.»

8- شهيد سعيد هدي محل تولد مراغه، محل شهادت شلمچه به سال 1365:

«خداوندا، مرغ ناچيز و محبوس در قفس، چشم به تو دوخته و با لرزاندن بال‌هاي ظريفش آماده حرکت به سوي توست. ما نه براي اينکه از قفس تن پرواز کند و در جهان پهناور هستي بال و پر بگشايد، نه زيرا زمين و آسمان با آن همه پهناوري، جز قفس بزرگتري براي اين پرنده شيدا نيست. او مي‌خواهد آغوش بارگاه بي‌نهايت را باز کني و او را به سوي خود بخواني»

9- شهيد علي حسيني آقايي محل تولد تهران به سال 1341، به محل شهادت سومار 1361:

«خدايا، دل دردمندم شوق آزادي دارد تا از اين غربتکده سياه، تا از اين زندان عاشقان وصالت، نداي خود را به وادي عدم بکشاند و فقط با خداي خود به وحدت برسد.»

10- شهيد حاج عبدالستار قنداني‌پور متولد سال 1340:

«خدايا، ريشه‌هاي اين علاقه به دنيا را در خاک وجود من بخشکان و تارهاي اين وابستگي را در زواياي قلب من بسوزان. خدايا، عشق به اين لجترار متعفن که جامه مخالفت با تو را بر من پوشانده است. تو اين جامه را از تن من بيرون آور.»

11- شهيد ابوالفضل راز فاني محل تولد تهران، محل شهادت در بند عراق به سال 1362:

«الهي، يا قدوس، با ارحم الراحمين، من ذليليم، من کوچکم، به عظمت خودت تواناييم ده. با نور خودت آشنايم کن، قطعه قطعه بدن پر دردم، عاشق اسلام و عاشق شهادت است. خدايا، نگذار چشم بسته از اين دنيا بروم.»

12- شهيد احمد دادستان متولد 1347 در تهران، شهادت به سال 1362:

«اي مهربان، من نيز عاشق تو هستم. اي بخشنده مهربان کرمي در حق من کن و مرا ببخش و مرا در صف عاشقانت قرار ده. خدايا، وجود مرا براي لقاي خودت و رساندن عاشق به معشوق آماده ساز.»

13- شهيد سيد داود مشکار گونه فراهاني متولد سال 1337 در تهران، محل شهادت اهواز به سال 1360:

«به نام او که از اويم، به نام او که زنده به اويم، زندگيمان به خاطر اوست، بودنم از اوست، رفتنم به اوست، يارم اوست، جانم اوست، معشوقم اوست احساسش مي‌کنم با قلبم، با ذره ذره وجودم و با تمام سلول‌هايم. اي همه چيزم، به يادت هستم. به يادم باش که بي‌تو هيچ و پوچ خواهم بود.»

14- شهيد بهزاد حداد ماهي محل تولد تهران به سال 1348، محل شهادت شلمچه به سال 1365:

«خدايا دوست دارم که اگر شهيد شدم، بي سر باشم که در مقابل امام حسين (ع) روسفيد باشم... . خدايا، بر من رحم کن. خدايا هميشه  خواسته‌ام که شهيد شوم. اين آرزو را برايم برآورده کن.»

15- شهيد جواد حيدري فرد محل تولد تهران به سال 1333، محل شهادت جزيره مجنون به سال 1362:

«خدايا، به تو پناه مي‌آورم از نفسي که سير نمي‌شود و از دانشي که سود نمي‌دهد، از نمازي که بالا نمي‌رود و از دعايي که به اجابت نمي‌رسد.

16- شهيد بهنام يوسفي اردبيلي تولد به سال 1343:

«اي معبود من، اي آن که دل‌هاي پاک در لقاي تو مي‌تپد. خدايا، من با تو در شهادت دوستانم و به هنگام بلند شدن ناله‌هاي کودکان مادر از دست داده در بمباران‌هاي دشمن، با تو پيمان بستم و عهد نمودم که تا پايان راه بروم و حال بر پيمان خود وفا کردم. الهي، من به وفاداري و خلوص عمل نمودم، تو نيز مرا بپذير.»

17- شهيد مجيد حاجي محمد زاده اصل محل تولد آذربايجان شرقي به سال 1341، محل شهادت شلمچه:

«الله اکبر، الله اکبر! چه زيبا معلمي هستي و چه مهربان محبت نمودي. من از تو تشکر مي‌کنم که توانستم درس خود را از تو بياموزم و در صحنه عمل امتحان دهم و اين کوچک را به وادي عشق منزلت دادي.»

18- شهيد يعقوب مهدي زاده اصل محل تولد اردبيل به سال 1342، محل شهادت شلمچه به سال 1365:

«خدايا! اگر کمکم نکني، دستم نگيري، چه کنم و به کجا پناه ببرم. من به غير از تو کسي را ندارم، پناهي ندارم و تنها هستم. يا رب! دست اين بنده ناچيز را بگير و نداي او را که از اعماق قلب بر مي‌خيزد، گوش کن و مرا يک لحظه به حال خودمان وامگذار.»

19- شهيد غلامرضا شاه ميرزايي محل تولد اصفهان به سال 1343، محل شهادت کردستان به سال 1364:

«خدايا، به محمد (ص) بگو که پيروانش حماسه آفريدند، به علي (ع) بگو که شيعيانش قيامت به پا کردند و به حسين (ع) بگو که خونش در دل‌ها مي‌جوشد. بگو از آن خون‌ها سروها مي‌رويد و ظالمان سروها را مي‌برند اما باز هم سروها مي‌رويند.»

20- شهيد محمد حسين کاظمي محل تولد اصفهان به سال 1343، محل شهادت شلمچه به سال 1365:

«پروردگارا، جز شراب وصال تو چيز ديگري عطش مرا نمي‌کاهد و جز به ديدار تو چيزي ديگر عشق مرا خاموش نمي‌کند و جز ديدن رحمت تو در اين کار اشتياق مرا سير نمي‌سازد.»

"صراط"-موفقيت نيروهاي نظامي كشور در مراقبت كامل از آسمان ايران و شكار يك فروند هواپيماي جاسوسي فوق مدرن آمريكا بازتابهاي گسترده اي در رسانه هاي بيگانه داشته است.

به نام خدا

سلام خدای خوب و مهربان.از همه نعمتهایت سپاسگذار و ممنونم.ای خدای مهربان.

سلام بر حسین(ع).سلام بر لب تشنه علی اصغر.سلام بر حضرت قاسم و سلام بر علی اکبر.و سلام بر حضرت عباس (ع) و سلام بر عمه سادات حضرت زینب علیه السلام.و سلام بر عاشقان حسین.و سلام بر صبر کنندگان.عزیزان امروز روز علی اصغر بود.روز طفل شیرخواره اقا امام حسین(ع).می خواهم از طفلی شش ماهه بگویم.به زبان پدر و مادرش.

رباب:حسین جان.امروز علی اصغر آرام نمی گیرد.شیرهم نمی خورد هرکاری می کنم نمی توانم اورا آرام نمایم زیرا او تشنه است .لبهایش ازتشنگی خشک شده است.روی دستانم دارد پر می زند.بیا این طفل را بگیر و ببر سیراب نما.آقا حسین: علی اصغر را روی دست گرفته است و می گوید این طفل را ببرید سیراب نمائید به من برگردانید.آن یزیدیان سنگدل و بی رحم آن طفل را سیراب که ننمودند گلوی ان را نشانه گرفتند توسط حرمله سنگدل نشانه گرفته شد با خون علی اصغر روی عبای پدر نوشته شد بابا جان!من به جدم پیوستم منم رفتم خداحافظ.آقا حسین(ع) بچه را به طرف آسمان گرفت و گفت خدایا این را به تو هدیه کردم و خون آن در راه تو به زمین ریخته شد .و به طرف خیمه روانه شد در بین راه با فرزندش علی اصغر و با خدای خود حرف می زد خدایا چگونه به خیمه روم ؟ جواب مادرش رباب را چه دهم ؟او علی اصغر را داده بود سیراب نمایم اکنون جسمی بی جان تحویلش دهم؟ عزیزم علی اصغرم چرا آرامی؟چرا با بابا سخن نمی گویی؟چرا با آن چشمان قشنگت بابا را نگاه نمی نمایی؟بابا جان چگونه به خیمه روم در حالیکه خواهرت رقیه و سکینه و مادرت و عمه ات زینب و اهلبیت چشم انتظارند خدانبخشد یزیدیان را که فرزندم را سیراب نکردند! چگونه قلب سنگشان گلوی تورا نشانه گرفتند؟! آقا امام حسین پشت خیمه رفتند و شروع کردند به کندن زمین که علی اصغر را در آن گذارد که ناگهان رباب متوجه شد به طرف آقا امام حسین شتابان دوید.حسین جان! علی اصغرم چه شد؟چرا فرزندم آرام است؟چرا صدا نمی دهد؟آقا حسین جواب دادند که او به جدش رسول خدا پیوست.اون امانتی بود نزد من و شما.اورا به خدا برگرداندیم. رباب علی اصغر را در بغل گرفت آنقدر گریه کرد و ناله کرد که ندا آمد یا حسین فرزند را ازمادرش جدانما که اکنون لحظه دیگر مادر هم جان می دهد.آقا حسین یکمرتبه متوجه خاطره شهادت مادرش شد.آری آقا امام حسین رباب را دلداری داد و اهلبیت را به صبر سفارش داد .

خدایا رباب از شیر نخورده علی اصغر بگرید یا شهادت علی اصغر.خدایا تو شاهد بودی که چه حالی داشتند..ای کسانیکه بچه ندارید یک علی اصغر از علی اصغر امام حسین بخواهید که واسطه شود خدا بهتان بدهد و ای جوانان دختر و پسر ازدواج نمائید و خدا به شما علی اصغر دهد. و اما گوش نمائید از رباب کنار گهواره خالی:

ای اصغر شیرین سخن لای لای لای

ای فرزند عزیز من لای لای لای

اصغر بخواب به خواب ناز لای لای لای

رود اصغرم رود اصغرم لای لای لای

تاج سرم تاج سرم لای لای لای

گهواره شد تابوت تو لای لای لای

خون گلو شد قوت تو لای لای لای

ای اصغر شیرین زبان لای لای لای

رود اصغرم رودا صغرم لای لای لای

ای طفلک نخورده شیر لای لای لای

قربان آن لب تشنگیت لای لای لای

تا که بگویم رود رود لای لای لای

بر سر زنم گویم سرود لای لای لای

پشت خیمه قبر تو است لای لای لای

مادر فدای تشنگیت لای لای لای

دلم دارد پرمی زند لای لای لای

ازهجرتو غم می خورد لای لای لای

دردانه عزیز من لای لای لای

ای اصغر شیرین من لای لای لای

کرببلا کرببلا لای لای لای

امروز شده صحن عزا لای لای لای

بیاییم دلهای خودمان را گره زنیم به دل رباب و علی اصغر و دعا نمائیم این گره محکمترشود و ازخدا بخواهیم که دلهای مارا و فکرهایمان را کربلایی کند.و برای شادی روح بلند علی اصغر حسین و همه شهیدان دشت کربلا و کربلای ایران صلوات و قرائت فاتحه.

مشرق- مسجد کریستال که در پارک میراث اسلامی جزیره "وان من" در ترنگانو مالزی قرار دارد، بین سالهای 2006 – 2008 ساخته شده است. 

مردم محلی از معماری این مسجد ناراضی هستند و دولتمردان سعی در اقناع و راضی کردن آنها دارند. 

مردم مالایی سبک این مسجد را دارای شخصیتی چینی می دانند و نمی خواهند که در مسجد سازی از سبک های مسلمانان چینی تقلید کنند و دوست دارند که مساجدی را بیشتر با سبک های بومی خودشان داشته باشند.

یکی از وزرای مالزی می گوید که سبک این مسجد شخصیتی چینی دارد و مردم نباید نسبت به ساخت مساجدی با این سبک ها بدگمان باشند؛ بلکه باید تمرکز بیشتری بر آموزه های اسلامی داشته باشند.

مسجد کریستال توانسته است که به خوبی با محیط اطراف خود در محوطه سازی، بازی با آب و باغ سازی ترکیب شود و با محیط شهری خود هارمونی کامل داشته باشد.

نماهای شیشه ای به شفافیت و ظرافت طرح کمک کرده اند؛ هر چند که به نظر می رسد استفاده از مصالح سبک مانند شیشه، طرح را اندکی ناپایدار جلوه می دهد و با القای شکنندگی از ثبات و صلابت کافی بهره نخواهد برد. 

با وجود چنین ضعف هایی در نمای خارجی؛ معماری داخلی آن از قوام و صلابت بیشتری برخودار بوده و اثر معمارانه تری را معرفی می کند. چنانچه در محل محراب و شبستان اصلی آن، محیطی رویایی را در فضای معنوی مسجد با نقوش اسلیمی و تذهیب و استعاره هایی از صفات خداوند با خطوط کوفی ترسیم می کند.

یکی از اشتباهاتی که در طراحی این مسجد رخ داده، خودنمایی بیش از حد ساختمان و برونگرایی مسجد است؛ چنانچه مسئولان امر تلاش خود را بر توریستی کردن این مسجد معطوف داشته اند و ساخت آن را با دیدی توریستی و اقتصادی دنبال کرده اند. 

این درحالی است که مسجد باید پیش از هر چیز و بیش از همه، محیطی مناسب را برای خلوت کردن با خداوند فراهم کند نه آنکه جلوتی را برای خودنمایی نفس مهیا کند. این تفاوت ساخت یک مسجد درونگرا و یک مسجد برونگراست.

پس از بلوغ معماری و عبور از مساجد اولیه صدر اسلام، مساجد حیاط مركزی با ابتكار عمل معماران مسلمان ایرانی و با الهام از قالب معماری چهارایوانی كاخ آشور شكل گرفت، تا معماری درونگرای مساجد به صورت یك اصل بر بنیان های فكری معماری اسلامی تعریف شود. البته باید درنظر داشت كه عموما حیاط مركزی در اقلیم های گرم و مرطوب، و سرد و كوهستانی به كار برده می شود و در اقلیم مالزی كه هوای مرطوبی دارد، می تواند فرم دیگری به خود بگیرد، بدون آنكه به سمت یك مسجد برونگرا حركت كند. 

از سوی دیگر اقلیم و جزیره ای بودن زیست بوم مالزی امكان و یا محدودیت طراحی مسجد بر روی آب را فراهم كرده است. از لحاظ معماری محوطه، استفاده از آبنما ها در ورودی و استقرار بنا به صورت كلی بر روی آب دو حس را توامان داراست. نخست آنكه فرد مسلمان كه آب را منشا طهارت می داند، با عبور از روی آب احساس پاكی و طهارت می یابد و برای حضور قلب خود را مهیا می كند. در وهله دوم ایجاد بنایی بر روی آب، تداعی بی ثباتی و بی قراری را می كند و همانند نمای شیشه ای گنبدها و مناره ها، به احساس بی دوامی و ناپایداری طرح می افزاید.

ساخت مساجد در معماری اسلامی، از ظرافت خاصی برخوردار است و خصوصا با تنوع مصالحی كه در روزگار تكنولوژیك به دست هنرمندان مسلمان می رسد؛ غفلت از معانی فرم ها و القائات مصالح ساختمانی ممكن است به نادیده انگاشتن بنیان های معماری اسلامی منجر شود. 

از سوی دیگر، ظواهر فریبای دنیای مادی نباید به غفلت هنرمندان معمار از باطن معماری مساجد و مقدمه آن كه تزكیه نفس هنرمندان است منتهی شود. چنانچه معمار ایرانی در فرایند طراحی خود، زمینه هایی را برای تهذیب نفس و دست یابی به حالات عرفانی در نظر می گرفته  و با بهره گیری از پیچیده ترین فنون علمی معماری،جسم و روح بنای مسجد را در كامل ترین وجه، مصنوع سرپنجه خود می ساختند. 

سلام بسیجی

سلام بر تو که مروارید خاطرات همیشه زنده شهامت و استواری را در صدف جانت پرورانده ای

 عشق الهیت را  ، قلب آسمانیت را  می ستایم  و از خداوند می خواهم که فرزندان این مرز همیشه سربلند پاسدار خوبی برای ارزشها یی باشند که تو پایدار ساختی

هفته بسیج بر بسیجیان همیشه بیدار مبارک

عرفه سال 60 هجری و اینجا مکه است.

کاروان حج هم دیگر تکمیل شده. کوچکترین مسافر قافله نیز چند ماهی است به خانواده اضافه شده و توفیق زیارت خانه خدا را در پنجمین ماه عمر کوتاهش بدست آورده....
بنی هاشم و بقیه نیز همه جمعند و آخرین زیارت خانه خدا را می خواهند بروند.
لبیک اللهم لبیک.... اما چرا حج نیمه تمام ماند؟!!
حسین(ع) را چه شده؟ مگر نباید روز عید قربانی کند؟ پس زینب (س) به کجا می رود؟ سعی صفا و مروه اش چه شد؟ عباس(ع) چه می کند؟ جمرات را که رمی نکرده؟ ما بقی اعمال حج چه می شود؟ گویی حسین(ع) می گوید: صبر کن! صبر کن، تا قربانی به مسلخ بردن مرا ببینی. می خواهم تأسی به جد بزرگم، ابراهیم خلیل کنم و اسماعیلم (و نه یک اسماعیل) را قربانی کنم. (اسماعیل و اکبر و اصغر همه قربانند، اما این کجاو آن کجا!!) عباس می گوید: همه به نماد ابلیس سنگ می زنند، ولی همراه ما بیا و رمی جمرات ما را با خود ابلیس نماها مشاهده کن. بیا و ببین چگونه نه سه جا، بلکه قدم به قدم تا نینوا و بعد از آن هم تا مقر ابلیس در شام، بینی شیطان را به خاک می مالیم. زینب (س) هم – هر چند که همه حواسش فقط و فقط به حسین (ع) است – ولی جوابت را می دهدکه: چند منزل همراهی مان کن تا ببینی نه هفت بار، بلکه هفتاد بار و بیشتر، نه بین صفا و مروه، بلکه بین خیمه گاه و قتلگاه، نه سعی بلکه هروله می کنم. فقط چند منزل دیگر تامل کنید تا معنای حج واقعی را بفهمید و بدانید که حج فقط دور کعبه گشتن و قربانی و رمی جمرات است ، یا .....؟

کعبه یک سنگ نشانی است که ره گم نشود حاجی احرام دگر بند ببین یار کجاست

التماس دعا در این روز عزیز

ازدواج و تشکیل خانواده یکی از مراحل مهم زندگی هر انسانی است که در سیر تکاملی و رشد شخصیتی خود از آن گذر خواهد کرد. با ازدواج، مسئولیت فرد دیگری هم متوجه انسان شده و سعادت و خوشبختی او به زندگی انسان گره می خورد، ضمن اینکه مسئولیت سنگین تربیت نیز برعهده دوزوج خواهد بود که هر گونه فرزندانشان را تربیت کنند آنها نیز موجب خوشبختی دیگری و فرزندان خودشان می شوند. به همین صورت می بینید که زندگی گروه عظیمی از انسانها به یک ازدواج و تشکیل خانواده گره خورده است. البته جامعه هم از همین خانواده های شبکه ای تشکیل شده که سعادت جامعه به همین خانواده ها بستگی دارد.

از این جهت لازم است توجه جدی به تمام مراحل ازدواج و تشکیل خانواده داشته باشیم. در این مقاله برآنیم تا بحثهای متعددی که یک جوان برای تشکیل خانواده باید بداند را مطرح کرده و با کمک منابع دینی به پاسخهای مناسب دست یابیم. چه زمانی باید به تشکیل خانواده اقدام نمود؟ در تشکیل خانواده باید به چه معیارهایی توجه کرد؟ بعد از ازدواج چگونه باید به زندگی نظم داد؟ رفتار در مراحل مختلف زندگی در مواجهه با ناملایمتی ها چگونه است؟ و بسیاری از سوالات دیگر نیاز به آموزش برای جوان وجود دارد.

شخصی که با آموزشهای مناسب اقدام به مراحل مختلف تشکیل خانواده می کند می تواند به بهترین موفقیتها دست یابد. چنانکه از علل برخی طلاق ها برمی آید حتی ناآگاهی زوجین از چگونگی روابط زناشویی موجب این امر که تلخترین حلال الهی است شده تا چه برسد به اینکه ناآگاهی از چگونگی رفتار و ابراز محبت سبب طلاقها باشد. آموزش چگونگی رفتار با همسر و خانواده او، آموزش مسائل زناشویی، آموزش تربیت فرزند و آموزشهای دیگر در مورد تشکیل خانواده باید در دستگاه های آموزشی کشور ما نهادینه شود تا جامعه ای سالم و بری از آسیبهای اجتماعی داشته باشیم.

ازدواج، برای چه؟

همانطور که می دانیم سعادت انسان به سیر تکاملی او در عبودیت الهی بستگی دارد که هدف خلقت انسان ذکر شده « وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ»(ذاریات/56). انسان در هر مرحله ای از زندگی اش با رویکردهای گوناگون این عبودیت را طی می کند. تا کودک است دنیا را با بازی کردن می شناسد، با شروع نوجوانی و دوران بلوغ خواسته ها و نیازهای دیگری در او پیدا می شود و سوالاتی در مورد عالم معنا دارد و شاید به همین خاطر باشد که تکالیف شرعی از این موقع براو واجب می شود. با شروع جوانی و شور و تلاش آن، با واقعیت های دنیا و سختی ها و خوشی ها آن آشنا شده و با اتکای بیشتر به خود و استقلال طلبی از سوی دیگران به گذر زندگی می پردازد. یکی از نیازهای جدی هر انسانی که در دوران جوانی به اوج خود می رسد نیاز جنسی است که خداوند متعال این نیاز را یک سائق قوی برای تشکیل خانواده قرار داده که بدنبال آن شرایط جدیدی در زندگی بوجود می آید و می توان ادعا کرد پذیرش مسئولیت تشکیل خانواده یکی از مراحل جدی در سیرتکاملی انسان است. چنانکه پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم می فرماید: « من تزوّج فقد استکمل نصف الإیمان فلیتّق اللَّه فی النّصف الباقی‏» (نهج الفصاحه، ص754)(کسی که ازدواج می کند نصف دینش کامل شده پس در باقی آن تقوا داشته باشد.)

منبع :    سایت فرهنگ انقلاب اسلامی      (www.Farhangnews.ir)

سلام ما به رخ انور امام جواد            درود ما، به تن اطهر امام جواد

غريب بود و غريبانه جان سپرد و نبود    كسى به وادى غم، ياور امام جواد